Bugün sanki hiç yok,
dün vardı ve olmamış gibi,
yarın en güzel gün şairin dediği gibi,
Sorunlar ve insanlar, gelip geçmeleri anlamsız geliyor,
bir çoğunu hatırlamıyorum bile tek teselli hayat devam ediyor,
biri vardır unutamadığına inanamaz sadece düşünürsün,
Yıllar sanki günler olmuş,
dün ne yediğim gibi bazıları,
Anlamsız ve kıt sanki düşüncelerim,
Sonuca bağlanacak bir düzen yok,
değişmek istiyorum her gün tek rutin bu
değişmek istemekle değişilmiyor
dönüp dolaşıp değişmemek tek övünç
gittiğini gördüklerime dur demek bile zor
her duygu birer imparatorluk kuruyor benliğimde
sahip olamıyorum hissiyatla hiç birine
güzel olan herşey kötü olduğum için değil
gitmesi gerektiğinden gidiyor
sorunlara çay koyamıyor,
oturup konuşamıyorum,
beraber içince de hır gür çıkarıyor her biri,
artık sorunları çözemediğim için bahaneler bile aramıyor,
birilerini üzdüğümde sebeplere sığınmıyorum,
gizlemiyorum yalnız taraflarımı,
paylaşmak da istemiyorum zamanımı,
dile getirmedikçe mutlu oluyorum,
mutlu olmak için bir şeyler yapmak bir yana,
mutlu olmayı görmemek sayıyorum,
gözyaşları o kadar uzak ki yaşanan hiç bir şey şaşırtmıyor,
bu ay kaç çekecek, yarın kimle randevum var ve sabah kaçta kalkmam gerekiyor,
düzen bile düzensizliğime alışmış halinden memnun,
bugün günlerden neydi zaman neden anlamsız,
sığdıramadığım ve kabul ettiremediğim o kadar şey var ki yüreğime,
zamana ve dünyaya sığdırılmaya hazmedemiyorum,
her başlangıç sadece kaçmamı sağlıyor, değişen tek şey günler oluyor ve ben sadece yirmi beşinci saati yaşıyorum.
